thumb|Emil Racoviță Emil Racoviță (ur. 15 listopada 1868 w Jassach, zm. 17 listopada 1947 w Klużu-Napoce) – światowej sławy rumuński zoolog i speleolog, prekursor biospeleologii, badacz Antarktyki.
Życiorys Emil Racoviță pochodził z rumuńskiego rodu bojarskiego Racoviță. Zdał maturę w Jassach i podjął studia prawnicze na Sorbonie. Podczas studiów zainteresował się oceanografią i prowadził badania fauny morskiej w laboratorium w Banyuls-sur-Mer. W 1896 obronił napisany pod kierunkiem profesora Henri de Lacaze-Duthiers doktorat z nauk przyrodniczych.
W 1897 został członkiem naukowej ekspedycji antarktycznej na statku Belgica (m.in. wraz z Roaldem Amundsenem oraz polskimi badaczami Henrykiem Arctowskim i Antonim Dobrowolskim). Podczas trwającej do 1899 wyprawy (podczas której przeprowadzono pierwsze zimowanie w Antarktyce) prowadził intensywne badania naukowe nad fauną oceaniczną.
Po powrocie z wyprawy nadal pracował w Banyuls – został następcą prof. de Lacaze-Duthiers w kierownictwie laboratorium. Wkrótce potem jednak badania oceanograficzne zaczęły ustępować nowemu zainteresowaniu fauną jaskiń (począwszy od 1904, gdy odwiedził jaskinie na Majorce).