Antoine Louchart i współpracownicy przypisali tę skamieniałość do rodzaju Eurotrochilus, jednak ze względu na niewielkie różnice pomiędzy okazem francuskim a niemieckimi nie zaklasyfikowali jej do żadnego konkretnego gatunku w obrębie tego rodzaju. Kolejne pozostałości Eurotrochilus odkryto w osadach fliszu karpackiego, na wschód od Jasła. Wraz z nimi odnaleziono trzy szkielety innych ptaków oraz pojedyncze pióra. Skamieniałości te zostały rozpoznane przez Zygmunta Bocheńskiego pomiędzy 1989 i 1996 jako należące do ptaków wróblowych, jednak szczątków kolibra nie zidentyfikowano do 2007 roku. Ostatecznie w 2008 roku Zygmunt i Zbigniew Bocheńscy opisali je jako nowy gatunek z rodzaju Eurotrochilus – E. noniewiczi. Nazwa gatunkowa honoruje Edwarda Noniewicza, który odnalazł skamieniałość. W 2010 roku Mayr i Micklich opisali kości skrzydeł i obręczy barkowej E. inexpectatus odkryte w morskich osadach w gliniance Frauenweiler niedaleko Wiesloch, w pobliżu odnaleziono również szczątki płaskodziobka z rodzaju Palaeotodus. Guzek nadgarstka tego okazu jest bardzo duży – co jest kolejną synapomorfią łączącą Eurotrochilus ze współczesnymi kolibrami – lecz mniejszy niż u współczesnych Trochilidae.