Władysław Cywiński, autor szczegółowej topografii Garajowej Strażnicy w jej masywie wyróżnił następujące formacje skalne (kolejność zgodna z ruchem wskazówek zegara): Zachodnia grzęda będąca przedłużeniem Grani Hrubego. W jej górnej części jest kilka turniczek, w tym Kwoka; Zachodni żleb uchodzący do Doliny Koprowej na wysokości około 1300 m; Orograficznie prawe ramię zachodniej grzędy. Na wysokości około 1800–1950 m są w nim skaliste uskoki, poniżej nich dwa skalne zęby; Północno-zachodni żleb dochodzący górą do Garajowej Obwodnicy. Zimą schodzą nim wielkie lawiny; Północno-zachodnia grzęda. Poniżej Garajowej Obwodnicy jest w niej najbardziej urwista ściana całej Garajowej Strażnicy; Prawy żleb północnej ściany. Zanika na wysokości Garajowej Obwodnicy; Północna grzęda sięgająca do Garajowej Obwodnicy; Lewy żleb północnej ściany; Północno-wschodnie żebro o deniwelacji około 700 m. Jego lewe (patrząc od dołu) ograniczenie tworzy żleb spadający ze Skrajnej Garajowej Ławki. Żebro to, oraz północno-zachodnia grzęda są jedynymi w masywie Garajowej Strażnicy obiektami o taternickim charakterze. Jego najwyższa część do wysokości około 2000 m to skaliste ostrze. Niżej jest Trójkątna Turnia oddzielona od ostrza bardzo płytką przełączką. Najniższa część żebra tworzy ścianę o wysokości około 200 m.