Do Doliny Hlińskiej z dwóch siodełek Skrajnej Bednarzowej Ławki opadają dwa żleby oddzielone wybitnym żebrem, w dolnej części bardzo wąskim i urwistym. Obydwa żleby uchodzą do Bednarzowego Koryciska, a ich deniwelacja wynosi około 600 m. Obydwoma prowadzą drogi wspinaczkowe.
Pierwszego wejścia na Skrajną Bednarzową Ławkę dokonali Józef Bajer, Stanisław Konarski i Ignacy Król 4 sierpnia 1906 r. podczas przechodzenia Grani Hrubego, a dokładnie jej odcinka pomiędzy Teriańską Przełęczą Niżnią a Garajową Strażnicą.
Skrajna Bednarzowa Ławka to wysunięta najdalej na północny zachód z trzech Bednarzowych Ławek (pozostałe to Zadnia Bednarzowa Ławka i Pośrednia Bednarzowa Ławka), których nazwy, podobnie jak nazwy Bednarzowych Turni, upamiętniają Wojciecha Bednarza – przewodnika zasłużonego dla poznania masywu Hrubego Wierchu. Nazwy utworzył Witold Henryk Paryski w 8. tomie przewodnika wspinaczkowego.
Taternictwo Na siodło tej przełęczy, podobnie jak na inne obiekty w Grani Hrubego, nie prowadzą żadne oznakowane szlaki turystyczne. Obecnie dozwolone jest taternikom przejście granią i wspinaczka od strony Doliny Hlińskiej.