250px|right|thumb|Karta tytułowa pierwszego wydania Kobziarza. Wiersz Dumy moje, dumy moje był wstępnym utworem tego zbioru wierszy 250px|right|thumb|Autograf wiersza Dumy moje, dumy moje (oryg. ukr. Думи мої, думи мої) – wiersz Tarasa Szewczenki z końca 1839 lub początku 1840. Po raz pierwszy wydrukowany w tomie Kobziarz w 1840 roku, jako utwór wstępny do całego zbioru.
Okoliczności powstania utworu Wiersz wiąże się z refleksją Szewczenki nad zadaniami poety, jaka jest widoczna w wielu jego utworach pierwszego okresu twórczości (Perebendia, Noc Tarasa). Równocześnie utwór, jako wstępne dzieło Kobziarza, miało odegrać rolę programową w odniesieniu do całości tomu, wskazując rolę poety, jaką on wyraża, zaś poprzez użycie formy poetyckiej nawiązującej do ludowości - potwierdzić anonimową twórczość ludowych artystów jako główną inspirację dla patriotycznych twórców ukraińskich.
Treść Podmiot liryczny, poeta, żali się na swój ciężki los, zwracając się do napisanych właśnie utworów - dumek. Jest zrozpaczony z powodu własnej wrażliwości, która podyktowała mu te dzieła. Ich tworzenie - ze względu na ich treść - było dla niego ogromnie bolesne, co gorsza nikt nie był w stanie zrozumieć jego uczuć. Wreszcie poeta wzywa dumy, by „leciały na Ukrainę” i tam znalazły godne przyjęcie, szacunek i zrozumienie.