Wystąpił tam również we florecie drużynowym, w którym zajął piąte miejsce.
Podczas mistrzostw świata w Vichy w 1927 roku (oficjalnie zawodu tego cyklu rozgrywane są pod tą nazwą dopiero od 1937) wywalczył srebrny medal w szabli indywidualnej, rozdzielając na podium Sándora Gombosa i Gyulę Glykaisa.
Kształcił się w szkole wojskowej w Peczu. W czasie I wojny światowej został dwukrotnie postrzelony na froncie wschodnim: w prawą rękę oraz w płuco. Podczas ofensywy w czerwcu 1916 został schwytany i osadzony w obozie jenieckim na Uralu. W Austro-Węgrzech uznany został za zmarłego. Ze względu na niesprawną prawą rękę nauczył się pisać i walczyć lewą. Po ucieczce z obozu jenieckiego wrócił na front, a następnie dołączył do sztabu Auréla Stromfelda jako oficer sztabowy. W 1927 został najmłodszym podpułkownikiem w armii, wkrótce awansowany na pułkownika. 13 czerwca 1929 podczas powrotu do domu jego motocykl z boczną przyczepą, prowadzony przez jego adiutanta, uderzył w drzewo. Tersztyánszky doznał poważnych obrażeń wewnętrznych, które ostatecznie doprowadziły do jego śmierci.