na redukcję lęku antycypacyjnego, pracę nad dysfunkcjonalnymi przekonaniami oraz ograniczanie mechanizmów unikania; metody treningowe i ekspozycyjne, w tym stopniową desensytyzację i ćwiczenia stopniowanej penetracji (w praktyce stosuje się także rozszerzadła pochwowe, tzw. dilatory); pracę z parą (trening partnerski, poprawa komunikacji, modyfikację wzorców współżycia, wydłużenie gry wstępnej, dobór mniej bolesnych pozycji); techniki relaksacyjne oraz postępowanie ukierunkowane na mięśnie dna miednicy (w tym fizjoterapię dna miednicy w odpowiednio dobranych wskazaniach); farmakoterapię zaburzeń współistniejących (np. depresji i zaburzeń lękowych), z uwzględnieniem wpływu leków na funkcje seksualne.
Podkreśla się znaczenie wykluczenia przyczyn somatycznych oraz ich właściwego leczenia (jeżeli występują), aby ograniczać utrwalanie bólu w mechanizmach lęku i unikania. Skuteczność leczenia zależy m.in. od czasu trwania objawów, obecności traum oraz nasilenia współwystępujących zaburzeń psychicznych.