John Kelman z All About Jazz ocenił, że „(No Pussyfooting) i Evening Star pozostają wczesnymi szczytowymi osiągnięciami, reprezentującymi eksperymenty, które do dziś wpływają na ich [Eno i Frippa] twórczość, zarówno indywidualną, jak i wspólną. Można śmiało powiedzieć, że eksperymentalna muzyka elektroniczna nadal by istniała bez Frippa i Eno, ale nie da się zaprzeczyć, że bez nich i tych dwóch wysoko cenionych i wpływowych albumów byłaby to zupełnie inna bestia”.
Zdaniem Lee Arizuno z magazynu The Quietus „oba albumy, (No Pussyfooting) i Evening Star, są ćwiczeniami z czystego Frippertronics: brzmieniem narastających, niekończących się partii gitary Frippa, przetworzonych i podpartych zapętloną, stonowaną elektroniką Eno. Działają one poprzez dostrzeganie i skupianie się na konkretnych szczegółach – jednym brzmieniu gitary, jednej pozornie niegroźnej frazie muzycznej – aż do momentu, gdy ulegają one transformacji, tworząc trwałą nietrwałość utrzymywaną przez fluktuacje faktury i szczegółów”.