Wtedy też pojawiła się po raz pierwszy ta nazwa klasy, której tłumaczenia, odwołujące się do ścigania lub polowania, zaadaptowano także w innych językachM.in. rosyjski ochotnik za podwodnymi łodkami (łowca o.p.), francuski chasseur de sous-marin (łowca o.p.), niemiecki U-Jagd-Boot, japoński: Kusentei (ścigacz o.p. – H. Lengerer, op.cit.).. W polskiej terminologii, sam termin „ścigacz” uległ nawet oderwaniu od swojego pierwotnego znaczenia i był używany także na określenie kutrów artyleryjskich lub torpedowych.
Charakterystyki Głównym uzbrojeniem do zwalczania okrętów podwodnych, od początku do końca istnienia tej klasy, były bomby głębinowe, zrzucane zwykle z pochylni (zrzutni) rufowych. Na większych jednostkach stosowano także miotacze bomb głębinowych. Od okresu II wojny światowej na części okrętów zaczęto stosować wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych (początkowo amerykański Mousetrap).
Uzbrojenie artyleryjskie ścigaczy było stosunkowo słabe, służące głównie do zwalczania wynurzonych okrętów podwodnych, a następnie też samoobrony przed samolotami.