Po wojnie polsko-bolszewickiej Kapustianśkyj w 1921 został internowany w Polsce, przebywał w obozie do 1923, po uwolnieniu wyjechał do Francji. W 1929 został jednym z założycieli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, i członkiem jej Prowodu. W czasie rozłamu poparł frakcję Andrija Melnyka, i pozostawał we władzach OUN-M do śmierci w 1969.
II wojna światowa Podczas II wojny światowej Kapustianśkyj został wiceprzewodniczącym Ukraińskiej Rady Narodowej w Kijowie, wskutek czego został aresztowany i uwięziony przez Niemców. Po wypuszczeniu z więzienia zamieszkał we Lwowie.
Po wojnie w 1945 osiadł w Monachium. Był pierwszym przewodniczącym sekcji militarnej rządu URL na emigracji.
Napisał wspomnienia Pochid ukrajinśkych armii na Kyjiw–Odesu v 1919 roci (1922, drugie wydanie 1946)
Bibliografia Капустянський Микола w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, . Капустянський Микола w: Енциклопедія історії України: Т. 4. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2007, Wyd. «Наукова думка».