Ordynariaty będą miały określone swoje stolice i granice, które będą wewnątrz granic konferencji episkopatów, na których terenie je powołano. Członkiem ordynariatu może zostać anglikanin konwertujący na katolicyzm lub ten, kto został ochrzczony w jurysdykcji ordynariatu. Konwertyta musi swoją wolę wyrazić pisemnie. Na czele ordynariatów stać będą ordynariusze wyznaczeni przez papieża. Ordynariusze, zgodnie z prawem kanonicznym, mogą powoływać do istnienia parafie, Instytuty życia konsekrowanego i Stowarzyszenia życia apostolskiego oraz seminaria duchowne. Dotychczasowi diakoni, prezbiterzy i biskupi mogą po przystąpieniu do Kościoła katolickiego ubiegać się o sakrament święceń. Po przyjęciu święceń w Kościele katolickim będą zobowiązani do zachowania celibatu zgodnie z zasadami stosowanymi w Kościele łacińskim. Zgoda na święcenia prezbiteriatu kandydatów żonatych udzielana będzie indywidualnie przez Stolicę Apostolską. Dotychczasowi biskupi żonaci będą mogli otrzymać jedynie święcenia prezbiteriatu. Duchowni ordynariatów są do nich inkardynowani. Ordynariaty mają prawo zachowania stosowanej dotychczas liturgii.
Zobacz też John Henry Newman Kościół unicki Schizma anglikańska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konstytucje apostolskie Kategoria:Publikacje i dokumenty Benedykta XVI Kategoria:Kościół katolicki w Wielkiej Brytanii Kategoria:Anglikanizm Kategoria:Ekumenizm