W czasie II wojny światowej aktywna w Związku Patriotów Polskich w Orenburgu. W 1944 powróciła do Polski, zapisując się do "Polskiej Partii Robotniczej i podejmując pracę w dyplomacji. W latach 1946–1953 sprawowała funkcję I sekretarza POP w Ambasadzie PRL w Moskwie. Działała w Komitecie Współpracy Kulturalnej z Zagranicą. Od 1957 do 1965 była konsulem generalnym PRL w Kijowie. Po powrocie do kraju udzielała się w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, stała na czele Koła Przyjaciół Kijowa przy Zarządzie Stołecznym TPPR.
Odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, a także Złotą Odznaką Honorową im. Janka Krasickiego.
Zamężna, miała syna Edwarda"Życie Warszawy", nr 62 z 14 marca 1986, s. 16. Zmarła 3 marca 1986, została pochowana na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach"Życie Warszawy", nr 59 z 11 marca 1986, s. 8 (kwatera DII4-3-1)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Przypisy
Bibliografia Wanda Michalewska, Sercem i czynem, "Książka i Wiedza", Warszawa 1981 Edwarda Orłowska, Pamiętam jak dziś, "Książka i Wiedza", Warszawa 1973 Wanda Michalewska, "Trybuna Ludu", nr 58 z 10 marca 1986, s.