W marcu 1939 roku powrócił do służby w armii. Walczył w kampanii wrześniowej w obronie Warszawy. Od 12 września 1939 był dowódcą IV batalionu 360 pułku piechoty. Odznaczył się męstwem i dzielnością. Po kapitulacji Warszawy 28 września 1939 uniknął niewoli, jako ciężko ranny trafił do szpitala wolskiego. Wprowadzony do konspiracji w Służbie Zwycięstwu Polski i następnie w Związku Walki Zbrojnej przez Okulickiego. W grupie Leopolda Okulickiego wyjechał jesienią 1939 do Łodzi. Początkowo jako oficer inspekcyjny na powiaty Skierniewice i Łowicz. Od lutego do lipca 1940 komendant Inspektoratu Rejonowego ZWZ Skierniewice, który organizacyjnie wchodził w skład Okręgu ZWZ Łódź. Brał udział w odprawach w Łodzi. W VII 1940 Inspektorat Skierniewice ZWZ wyłączono z Okręgu Łódź ZWZ i przekazano do Komendy Okręgu ZWZ Warszawa – województwo. Po przekazaniu inspektorat jako struktura zostaje rozwiązany, a obwody Skierniewice i Łowicz funkcjonują w składzie Okręgu Warszawa – województwo ZWZ jako obwody samodzielne. Mianowany w VII 1940 inspektorem na teren lewobrzeżny okręgu. We wrześniu 1940 r. w wyniku skarg zostaje zawieszony w czynnościach. Po potwierdzeniu skarg o wydawanie pieniędzy pochodzących z darów społeczeństwa niezgodnie z przeznaczeniem został w listopadzie 1940 r.