Karierę wieńczył tytuł szlachecki, jaki otrzymał od cesarza Rudolfa II w 1604, potwierdzony pięć lat później przyjęciem do grona grafów Palatynatu.
Posiadał wielu uczniów, dzięki nowoczesnym na ówczesne czasy metodom dydaktycznym i naukowym. Zamiast opracowywać materiał naukowy w sposób czysto egzegetyczno-dogmatyczno, powierzał swoim uczniom źródła do samodzielnego opracowania. Dzięki swojej uczoności pozostawał w poważaniu wielu władców niemieckich: księcia Juliusza z Brunszwiku, książąt Saksonii – Weimar, Wirtembergii i Meklemburgii, jak też księcia Ludwika z Palatynatu. Ostatni z nich proponował mu zresztą stanowisko asesora sądu w Spirze. Georg Obrecht – podobnie zresztą jak poprzednie propozycje m.in. z Heidelbergu – tę propozycję odrzucił.
Był dwukrotnie żonaty, z Barbarą – córką strasburskiego teologa Marbacha oraz Urszulą – córką lekarza Ulricha Gesiusa.
Dorobek naukowy thumb|De necessaria defensione, 1604