Woyda, Archeologiczne zdjęcie terenu – ogólne założenia metody w oparciu o doświadczenia mazowieckie, Wrocław 1975], w celu ujednolicenia badań powierzchniowych na terenie całego kraju. Upowszechnienie tych przemyśleń stało się fundamentem dla stworzenia wieloletniego, unikatowego na skalę światową, programu o nazwie Archeologiczne Zdjęcie Polski. Podczas odkrywania i rejestracji nowych stanowisk archeologicznych na terenie Zachodniego Mazowsza, badacz natknął się na relikty zagłębia hutnictwa żelaza. W trakcie dalszych badań w latach 1968-1975 okazało się, że na Równinie Łowicko-Błońskiej w okresie kultury przeworskiej (II w. p.n.e. – III w. n.e.) istniał jeden z najważniejszych ośrodków metalurgicznych w Europie. Odkrycie Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego oraz potrzeba gruntownego przebadania jego terenów, a w dalszej kolejności opracowywania i udostępniania zabytków, stała się dla Stefana Woydy impulsem do stworzenia Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego. Już jako dyrektor placówki, archeolog organizował zakrojone na szeroką skalę, wielosezonowe i szczegółowe badania centrum hutniczego. W 1982 roku Stefan Woyda został uhonorowany przez Polskie Towarzystwo Archeologiczne i Numizmatyczne nagrodą im. K.