28 lutego 1945 roku przybył do Koronowa, mianowany przez inspektora szkolnego w Bydgoszczy na stanowisko tymczasowego kierownika szkoły podstawowej, którą tam zorganizował. Po ukończeniu studiów w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie w 1951 roku został dyrektorem liceum ogólnokształcącego (tzw. jedenastolatki) w Koronowie, którym był do 1967 roku, uczył też historii. Pod pseudonimem „Połczyński Józk” działał jako animator ruchu kulturalnego. Członek PZPR i Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, w którego wydawnictwie publikował tomy opowiadań, legend, bajek i wierszy, po kaszubsku i w tłumaczeniu na polski, dokonanym przez Izabelę Trojanowską.
Po przejściu na emeryturę poświęcił się twórczości literackiej oraz rzeźbiarstwu. Publikował utwory poetyckie i artykuły w czasopismach lokalnych m.in. w „Jednodniówce Maturalnej” oraz czasopismach: „Klëka”, „Checz”, „Kaszëbë”, „Kierunki”, „Litery”, „Pomerania”, „Kociewski Magazyn Kulturalny”. Część opowiadań jego autorstwa, opartych na legendach kaszubskich została opublikowana w zbiorze Dobro zwycięża. Jest również autorem bajek w gwarze kaszubskiej Skarb i moc, tomu opowiadań Bursztynowe serce oraz książki Połczyno w latach 1910–1978 – przemiany gospodarczo- społeczne.
Żonaty z Weroniką (1900–1988);