II bitwa w górach Amanu (zwana też bitwą pod górą Amanus) – starcie zbrojne między Rzymianami a Partami, które miało miejsce w roku 39 p.n.e. i zakończone zwycięstwem Rzymian.
W roku 39 p.n.e. (po zajęciu Palestyny przez królewicza partyjskiego Pakorusa), Marek Antoniusz wysłał w ten rejon armię rzymską pod dowództwem prokonsula Publiusza Wentydiusza Bassusa. Siły rzymskie liczyły 11 legionów. Celem Wentydiusza było wyparcie z całej Syrii sił Partów oraz zwolenników Kwintusa Labienusa – (rzymskiego renegata i posła z armii "wyzwolicieli") poza Eufrat, gdzie zamierzano utworzyć granicę. Po wkroczeniu wojsk Wentydiusza do Syrii, Labienus ze swoim siłami wycofał się w rejon gór Taurus, wzywając na pomoc Partów. Obie sojusznicze armie ruszyły wnet ku siłom Wentydiusza, który okazał się doskonałym taktykiem. Zręcznie manewrując, wódz rzymski wybrał najbardziej korzystny dla swoich wojsk teren bitwy. Dodatkowo dokładnie ocenił liczebność oraz uzbrojenie armii przeciwnika, decydując się na wyprzedzenie ataku i zaskakujące uderzenie.