Kariera polityczna Swoją karierę polityczną zaczynał w 1936 roku, uczestniczył wówczas w powołaniu Narodowego Zrzeszenia Studentów. 1 października 1938 roku przystąpił do akcji wyborczej, która następnie przekształciła się w ruch Walki Narodowej. Została zalegalizowana 2 czerwca 1942 roku. 13 stycznia 1946 roku jedna z grup pod przywództwem Caldery stworzyła socjalno-chrześcijańską partię COPEI. W 1948 roku wystartował po raz pierwszy w wyborach prezydenckich i zdobył głosów, przegrywając z Rómulo Gallegosem, który kilka miesięcy później został obalony przez juntę wojskową. Na jej czele stanął Carlos Delgado Chalbaud, który później został zastąpiony przez dyktaturę Marcosa Péreza Jiméneza. Po obaleniu Péreza Jiméneza i utworzeniu rządu tymczasowego z Wolfgangiem Larrazábalem na czele, Caldera został wybrany na prokuratora generalnego Wenezueli. W 1968 roku po raz drugi stanął do wyborów prezydenckich i po raz pierwszy został prezydentem uzyskując (29,13%) głosów. Po raz pierwszy w 139-letniej historii Wenezueli, obowiązki prezydenta zostały spokojnie przekazane wybranemu w wyborach reprezentantowi opozycji.