Fałszywe wrażenie „neutralności” czy „obiektywności” tekstów antropologicznych wynika ze stosowania określonych zabiegów retorycznych oraz odwoływania się do autorytetu budowanego poprzez badania terenowe.
Poczynione przez antropologów refleksyjnych obserwacje doprowadziły do tego, że obecnie przy prezentowaniu wyników badań głos badanych jest znacznie bardziej słyszalny niż niegdyś, nie zaś maskowany zabiegami retorycznymi. W przeciwnym wypadku sposób przeprowadzenia badań więcej mówiłby bowiem o kulturze badacza niż o kulturze badanych.
Inspiracją dla antropologów refleksyjnych były w dużej mierze feminizm akademicki oraz myśl Michela Foucault, które demaskowały nieoczywistość tego, co pozornie oczywiste. Obecnie w badaniach antropologicznych zwraca się znacznie większą uwagę na to, co wcześniej uznawano za przezroczyste i nieistotne dla przebiegu badań (płeć, wiek, kulturę pochodzenia badacza etc.), oraz na to, jak, w zależności od tych kategorii, kształtuje się dostęp do empirycznych danych w terenieDobrze ilustrującym to przykładem może być tekst Diane C. Freedman Żona, wdowa, kobieta: role antropologa w transylwańskiej wiosce, w którym autorka pokazuje, w jaki sposób jej własne doświadczenia biograficzne wpływały na to, do jakich danych miała dostęp podczas badań terenowych. Por. D.C.