Dolną granicę wieku do wykonywania tej funkcji określono na 30 lat, a później na 35 lat. Kandydat na to stanowisku musiał mieć dobrą prezencję i umiejętności potrzebne do sprawowania tej funkcji. Nie musiał jednak zdawać żadnego egzaminu państwowego. Jego pobory i diety nie były zbyt wysokie. Podwyższeniu ich zarobków sprzeciwiał się sam król pruski Fryderyk II. Sytuacja ta się nieco polepszyła dopiero po śmierci tego władcy. Każdy wydatek poniesiony przez landrata musiał być udokumentowany i posiadać odpowiednie uzasadnienie.
Zarządzenie z 2 lipca 1790 roku nakładało obowiązek noszenia specjalnego ubrania przez landrata. Na jego służbowy strój składał się jasnoniebieski surdut, który zdobiły karmazynowe wywinięcia na rękawie. Kołnierz był aksamitny i posiadał wąskie obszycie, a klapy były również wąskie. Posiadał także pas wykonany ze złotego jedwabiu, do którego mógł przypiąć pozłacaną szablę oraz czarny kapelusz, który zdobił złoty sznurek i jasnoniebieski jedwab. Całość nakrywał zwierzchni surdut, który zdobiła jasnoniebieska chusta, karmazynowe wywinięcia na rękawach i klapami oraz stojący kołnierz bez haftu.