Początkowo pracował na stacji w Tarnowskich Górach. W tym czasie prowadził badania nad sposobami zabezpieczania obiektów infrastrukturalnych przed efektami eksploatacji górniczej. Skonstruował także aparat do pomiarów nierówności toku szynowego, a w 1932 opatentował tzw. hamulec sankowy, który podtrzymywał całe grupy wagonów, stojące na torach rozrządowych i oczekujące na przetoczenie ich na tory wyjazdowe. Nieco później Rosikoń został naczelnikiem obwodu Cieszyn - Zachód.
II wojna światowa 1 stycznia 1939 jednym z jego zadań było włączenie torów zajętego przez wojska polskie Zaolzia do polskiego systemu kolejowego. Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu wojsk niemieckich do Polski, Rosikoń kierował pociągiem ewakuacyjnym, wywożącym kolejarzy z terenów zajętych przez Wehrmacht. Własnoręcznie wywiózł plany mobilizacyjne, które przechowywał w azbestowym worku. Transport zakończył swą drogę w Rawie Ruskiej. 17 września 1939 Rosikoń znalazł się we Włodzimierzu Wołyńskim. Później trafił do Kielc i Choronia (rodzinnej wsi jego ojca). Następnie pracował na budowie kopalni rud w Żarkach, gdzie m.in. zajmował się konstrukcją prażalników do rudy. Wkrótce Niemcy awansowali go do zarządu kopalni, prowadził także biuro inwestycyjne przedsiębiorstwa.