W tym okresie wyjątkowo dobrze rozwijała się historiografia. Dzieła Grzegorza z Tours (Historia Francorum, ok. 528–594), Bedy Czcigodnego (Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum, 731), Nenniusza (Historia Britonum, ok. 810), zainspirowana przez Alfreda Wielkiego Kronika anglosaska lub pochodzące z kręgu niemieckiego Res Gestae Saxoniae Widukinda z Korbei i Chronicon Thietmara dały, żywy przez całe średniowiecze, wzorzec kompozycji kroniki. Natomiast Żywot Karola Wielkiego Einharda stał się przykładem wzorowego speculum principis.
Gorzej rozwijały się inne dziedziny nauki. Najwybitniejsze osiągnięcia miał VI-wieczny matematyk, filozof i logik Boecjusz. Godna wyróżnienia jest również postać Izydora z Sewilli, autora , summy wiedzy chrześcijańskiej VII wieku. Pewne odrodzenie przyniosło panowanie Karola Wielkiego, na którego dworze działał m.in. Alkuin (735–804), wiązany z powrotem do łaciny klasycznej w literaturze i liturgii.
Dzieje polityczne Upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego i wędrówki ludów