Przyjęci do Szkoły kadeci byli szkoleni jedynie jako obserwatorzy, ich szkolenie powietrzne odbywało się w dywizjonie podchorążych złożonym z trzech eskadr. Nabór do SPL został wstrzymany w 1933 r. Szkoła nie wstrzymała działalności: zajęto się szkoleniem oficerów innych broni i podchorążych rezerwy. Nabór został wznowiony jesienią 1934 r. Wtedy też, po raz pierwszy w historii Szkoły, zdecydowano się na szkolenie podchorążych jako pilotów. Na ten rocznik przyjęto czterdziestu absolwentów Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa. Po dwuletnim szkoleniu trzydziestu z nich ukończyło naukę w specjalności pilota i zostało w 1936 r. promowanych do stopnia podporucznika.
W 1933 r. mjr Stefan Kałęcki ustąpił ze stanowiska komendanta SPL, zastąpił go ppłk pil. Jerzy Garbiński. Dział Nauk powrócił w skład SPL, funkcję dyrektora nauk powierzono mjr. obs. K.G. Winnickiemu. Po śmierci kpt. Franciszka Żwirki stanowisko szefa wyszkolenia pilotażu objął kpt. pil. Franciszek Kaszny.