Toteż lakuna jest właściwie ubytkiem nie fizycznej struktury rękopisu, lecz logicznej treści tekstu, i jako taka na ogół nie ujawnia się bez tego tekstu (nieraz dość głębokiej) analizy.
Szanse na naprawienie lakuny (co jest rodzajem koniektury) są odwrotnie proporcjonalne do jej wielkości. Ubytki kilku liter lub jednego wyrazu na ogół daje się uzupełnić z prawdopodobieństwem ocierającym się o pewność, że tekst przywrócono do stanu, w jakim wyszedł spod ręki autora. Lakuny obejmujące więcej niż jedno zdanie są w zasadzie przypadkami beznadziejnymi: większość takich dziur w tekście uzupełnia się na podstawie innych kopii przekazujących tę samą książkę, o ile takie kopie istnieją.
Lakunę zaznacza się następująco:
w prozie: znakiem gwiazdki (*), w liczbie na ogół od jednej do trzech, przy czym jedna sygnalizuje lakunę przypuszczalnie małą, trzy natomiast – przypuszczalnie dużą. w poezji: przy ubytkach obejmujących ponad jeden wers – jak powyżej; natomiast przy ubytkach mieszczących się w obrębie jednego wersu wydawcy posługują się znakami makron i brevis sygnalizującymi, ilu sylab brakuje i jakiej mają być długości