Małżeństwo zaplanowane w traktacie doszło do skutku, jednak Karol VI i Henryk V zmarli nieoczekiwanie w 1422 r., w odstępie siedmiu tygodni. Zgodnie z postanowieniem układu w Troyes za nowego króla Francji uznano dziesięciomiesięcznego syna króla angielskiego, Henryka VI. W jego imieniu regentem został Jan Lancaster. Równocześnie jednak dziewiętnastoletni delfin Karol, który nie uznał wykluczenia swojej osoby z dziedziczenia tronu, ogłosił się królem jako Karol VII, mając pod swoją kontrolą południową Francję i ciesząc się poparciem szlachty i mieszczan na terenach na południe od Loary do granicy z Księstwem Burgundii.
Wobec patowej sytuacji, jaka zapanowała w walkach między zwolennikami Henryka VI i Karola VII, praktyczna realizacja postanowień traktatu w Troyes była niemożliwa. W 1429 inicjatywa wojenna nieoczekiwanie przeszła na stronę tego drugiego za sprawą pojawienia się Joanny d’Arc. W tym samym roku Karol VII zdołał przeprowadzić w Reims tradycyjną ceremonię sakry królewskiej, co przypieczętowało jego popularność w społeczeństwie;