W roku następnym autor zapadł na zdrowiu i jeszcze tylko w 1660 zdołał na krótko wrócić do pracy.

Po śmierci Pascala nieuporządkowane notatki przejęła najpierw Gilberte Périer, a następnie jej syn Louis. Ten na przełomie lat 1710/1711 postanowił je tymczasowo uporządkować i wkleić do albumu. W czasie prac introligatorskich doszło do kolejnych błędów w sortowaniu. Mimo tego w 1668 przyjaciele zmarłego filozofa postanowili wydać jego notatki w takim stanie, w jakim pozostały po jego śmierci. Wydanie, powstałe dwa lata później, G. Lanson i P. Tuffrau uważają jednak za poważnie zmienione, zaś za pierwszą oddającą prawdziwe intencje autora edycję Myśli uznają wydanie z 1841.

Treść Pascal założył, że jego tekst będzie dzielił się na pięć części:

Pierwsza z nich miała dowodzić, że religia nie jest sprzeczna z rozumowym pojmowaniem świata. Twierdził, że logika może wykazać istnienie Boga, a wiara nie jest sprzeczna z poszukiwaniem szczęścia. Określał wiarę jako środek poznania. Wreszcie zakładał, że religia nie jest absurdem ani ograniczeniem wolności. Argumentował, że w razie założenia, że Bóg istnieje, człowiek może stracić jedynie nic nie warte życie ziemskie, zaś zyskać szczęście wieczne.