30 m) pojazd był trudny w sterowaniu przez nadmiar czynności skutkujący tendencją do wynurzania i osiadania na dnie niedostateczna orientacja oparta wyłącznie na sprzęcie nurkowym i wzroku Przedprototypy były pojazdami doświadczalnymi nie spełniającymi wymagań odbiorczych. Nie nadawały się do działań bojowych.

Jesienią 1978 r. Komendant WSMW podjął decyzję rozwiązania zespołu i powołał nowy, mianując kierownikiem projektu prof. Władysława Wojnowskiego. Zdecydowano się na budowę nowej jednostki od podstaw, o znacznie zmienionej konstrukcji przy zachowaniu ogólnej koncepcji: zwiększono długość i nieznacznie wyporność zmieniono kształt na bardziej opływowy i częściowo oblaminowano rury z akumulatorami wymieniono lotnicze akumulatory srebrowo-cynkowe na ołowiowe o większej pojemności zwiększono moc silnika, uzyskując kontraktową prędkość i zasięg śrubę umieszczono w ruchomej dyszy Korta zastępującej ster kierunku zmniejszając promień cyrkulacji do 2 m uproszczono obsługę przez automatyzację trymowania i utrzymywania zadanej głębokości dla wykrywania przeszkód dodano sonar aktywny zdolny wykryć linę z 30 m i sonar pasywny w późniejszym czasie zrezygnowano z okna w podłodze przodu pojazdu.

Tak zmodernizowany pojazd został przyjęty przez komisję Układu Warszawskiego w 1979 r.