Kolejną próbę podjął płk. Jerzy Dunajewski z Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1926–1929 stworzył on własny autorski prototyp jednak z dodaną możliwością prowadzenia ognia samoczynnego o regulowanej szybkostrzelności, a więc broń będącą już de facto karabinem automatycznym. Mimo uzyskania patentu, porzucił on swój projekt ze względu na nie osiągnięcie zadowalających rezultatów.
W 1927 r. inż. Stanisław Kubiński konstruktor z Lwowskiej firmy „Arma” zaprezentował w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu własny prototyp. Nadzorująca testy komisja uznała karabin Kubińskiego za konstrukcję perspektywiczną, brak jednak informacji o jego dalszym rozwoju.
W latach 1928–1930 nieznany z imienia konstruktor o nazwisku Banach (student Politechniki Warszawskiej) opracowywał karabin oparty konstrukcyjnie na szwedzkiej strzelbie samopowtarzalnej Sjögren oraz niemieckim karabinie samopowtarzalnym Mauser M1916. Rezultaty nie okazały się jednak zadowalające i prace zostały przerwane jeszcze na etapie konstruowania prototypu.