przypisywanie otoczeniu tego, co dzieje się w jednostce – impulsów, pragnień, ocen. Człowiek, u którego mechanizm ten jest silnie rozwinięty, ma tendencje do wypierania własnych impulsów i nieuznawania tych części siebie, z których impulsy te się rodzą. Zdominowanie osobowości przez ten mechanizm powoduje, że świat jest spostrzegany jako pole, na którym zmagają się prywatne konflikty. Defleksja – pominięcie sedna, ucieczka od niego, odsunięcie od siebie istotnych danych, ucieczka w abstrakcyjne rozważania, dygresyjność. Retrofleksja – energia, której naturalny kierunek byłby na zewnątrz, zostaje skierowana do wewnątrz osoby. Osoba staje się podmiotem i przedmiotem swojego działania, jest wycofana, nie wyraża siebie, robi sobie coś, co chciałaby uzyskać w kontakcie z innymi. Egotyzm – unikanie kontaktu z własną spontanicznością, nadmierna ostrożność i kontrola, nadmierna analiza i rozważanie działań przeszłych lub przyszłych. Konfluencja – zatarcie się granicy pomiędzy jednostką a otoczeniem, interpretowanie rzeczywistości poprzez rozmyte doświadczenie relacji ze środowiskiem zewnętrznym.
Bibliografia Ansel L. Woldt, Sarah M. Toman (2005), Gestalt therapy, history, theory and practice, Sage Publications 2005, s. 10.
Kategoria:Mechanizmy obronne