XI wieku, krótko przed tym, jak w 1177/1179 kasztelanie bytomska, oświęcimska i będącą przedmiotem debaty i kontrowersji chrzanowska (w ostatnim wypadku mowa o obszarze parafii Chrzanów, Trzebinia i Jaworzno, które podlegały dekanatowi w Oświęcimiu) przeszły do śląskiego księstwa raciborskiego, przy czym chrzanowska miałaby przed 1273 powrócić do ziemi krakowskiejJacek Chahaj: Pierwotna średniowieczna sieć dekanalna w diecezji krakowskiej, s. 381.
Z powyższych parafii do najważniejszych należały miejskie parafie po zlikwidowanym dekanacie sławkowskim: Sławków, Nowa Góra i Olkusz. Z dekanatu pozostały również wiejskie parafie Chechło i Płoki. Poza wymienionymi wcześniej potencjalnie śląskimi przed 1273 rokiem parafiami dekanatu Oświęcim, z dekanatu zatorskiego przeszły Przeginia, Krzeszowice, Regulice i Rudawa, a pomimo nowej granicy państwowej na Wiśle w granicach dekanatu zatorskiego znajdowały się przejściowo w XIV stuleciu wciąż m.in. polskie Czernichów – Sirnichow, Liszki, Morawica, Poręba (Żegoty), Rybna (Przegina vel Ribna), Sosnka, Tyniec, z których część z czasem przeszła do Nowej Góry.
W XIV stuleciu na północ od granicznej Wisły powstały m.in.