W 1235 r. doszedł do porozumienia z cesarzem Fryderykiem II i otrzymał od tego ostatniego jako lenno dziedziczne kraje Welfów: Brunszwik i Lüneburg. W latach 1239–1240 uczestniczył w zwycięskich kampaniach wojennych przeciwko Prusom. Obdarowywał przywilejami miasta znajdujące się w granicach jego domeny. W 1247 r. poczynił pewne nabytki terytorialne po wymarciu dynastii Ludowingów z Turyngii. Tuż przed śmiercią zaangażował się w sprawę elekcji królewskiej, popierając kandydaturę swego zięcia Wilhelma, hrabiego Holandii.
Potomkowie Otto I poślubił w 1229 r. Matyldę (zmarłą w 1261 r.), córkę margrabiego Brandenburgii Albrechta II. Mieli 10 dzieci: Matylda (ur. ?, zm. pomiędzy 1295 i 1298), żona hrabiego Anhaltu Henryka II, Helena (ur. ok. 1231, zm. 1273), żona landgrafa Turyngii Hermana II, a następnie księcia Saksonii Albrechta I, Otto (ur. ?, zm. 1247), Elżbieta (ur. ?, zm. 1266), żona hrabiego Holandii Wilhelma II, Albrecht I Wielki (ur. pomiędzy 1236 i 1244, zm. 1279), książę Brunszwiku, Jan I (ur. 1242, zm. 1277), książę Lüneburga, Otto (ur. ?, zm. 1279), biskup Hildesheim, Konrad (ur. ?, zm. 1300), biskup Verden, Adelajda (ur. ?, zm. 1274), żona landgrafa Hesji Henryka I, Agnieszka (ur. ok. 1250, zm. 1302), żona księcia Rugii Wisława II.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Brunszwiku Kategoria:Welfowie Kategoria:Urodzeni w 1204 Kategoria:Zmarli w 1252