Tym samym namiętność Amelii, jaką darzy własnego brata (a ten najprawdopodobniej nieświadomie ją podziela), staje się ostatecznym dowodem na wrodzony tragizm Renégo i jego przeznaczenie do cierpienia.
Bunt Renégo i jego krytyka Kluczowym elementem charakterystyki bohatera jest jego bunt przeciwko zasadom organizacji społecznej i tradycyjnej moralności – postawa, która w powieści miała zostać ukazana jako naganna. Źródłem wszystkich decyzji życiowych Renégo jest tkwiące w nim przekonanie o braku wartości życia i śmierci jako jedynym pewnym fakcie na świecie. Nie jest w stanie w nic się zaangażować, gdyż każde działanie jawi mu się jako – z konieczności – niepełne i niemożliwe do dokończenia. Jako lek na tkwiącą w nim rozpacz z tego powodu rozważa początkowo wstąpienie do zakonu, następnie podróże, wreszcie samobójstwo – do tego jednak nie dopuszcza jego siostra. Ich wspólne życie nie trwa jednak długo – gdy Amelia uświadamia sobie, że darzy brata uczuciem niesiostrzanym, w obawie przed grzechem zostaje zakonnicą. Tymczasem René przekonany jest o trafności swoich ocen życia, i chociaż ostatecznie nie potwierdza swojego wewnętrznego buntu przeciw wszelkiej moralności żadnym czynem, psychicznie gotów jest do popełniania zbrodni, uważa się za równego Bogu geniusza. thumb|left|Scena z zakończenia opowieści (mal. F.L. Catel, ok.