Mirbeau miał pełną świadomość ważkości zagadnienia i wracał do niego wielokrotnie w swoich pismach publicystycznych, atakując przyjęty model edukacji oraz – co symptomatyczne – jednego z nauczycieli kolegium w Vannes, księdza Stanislasa du Lac, w którym upatruje się pierwowzoru postaci ojca de Kern, uwodziciela małego Sebastiana.
Zabiegi stylistyczne thumb|left|150px|Henri-Gabriel Ibels, De Kern, 1906 W odróżnieniu od innych powieści Mirbeau, narracja w Sebastianie jest na ogół prowadzona w trzeciej osobie (poza fragmentami dziennika bohatera). Pozwala to zachować większy dystans do opowiadanej, niezwykle drastycznej rzeczywistości. Jednocześnie autor wykorzystuje technikę impresjonizmu literackiego, która odzwierciedla fragmentaryczność i ulotność wizji oraz spontaniczność doznań bohatera.
Polski przekład autorstwa Krystyny Byczewskiej ukazał się nakładem PIW w 1960 r.
Przypisy