blakistoni – Sachalin, północna Japonia (Hokkaido) oraz południowe Wyspy Kurylskie.
Środowiskiem życia puchaczy japońskich są gęste lasy, zarówno liściaste jak i mieszane, z dużymi starymi drzewami (miejscami gniazdowania) w pobliżach jezior, rzek wielokorytowych, strumieni i niezamarzających zimą wybrzeży.
Charakterystyka mały|lewo|Puchacz japoński w locie ze złowioną rybą Wygląd zewnętrzny Duży ptak, praktycznie wielkości puchacza. Upierzenie sute, ciemnobeżowe, pióra na skrzydłach szare z czarnymi i brązowymi paskami na każdym piórze. Tułów pokryty krótkimi, czarnymi paskami. Upierzenie zachodzi na szpony. Charakterystyczne dla rodzaju Bubo „uszy” z piór u tego ptaka są stosunkowo szerokie. Widoczny dymorfizm płciowy w wielkości (samice są o ok. 25% cięższe od samców).
Dane liczbowe Długość ciała: 60–71 cm Rozpiętość skrzydeł: 178–190 cm Masa ciała: u 3 samców podgatunku nominatywnego 3150–3450 g, u 4 samic tegoż podgatunku: 3360–4600 g; podgatunek doerriesi: samce średnio 3100 g, samice średnio 3250 g.
Pożywienie Ptak ten żywi się głównie rybami i innymi słodkowodnymi zwierzętami. Może on też jeść ptaki.
Głos .