Ogon jest średniej długości, zwarty i tworzący jedną linię z grzbietem. Nogi "timiszoarów" są stosunkowo krótkie, zawsze nieupierzone. Na głowie mają wysoko osadzoną koronkę, otaczającą tylną część głowy. Koronka może być z rozetami lub bez rozet.
Kolor i rysunek Głowa i gardło powinny być białe, szyja, ramiona i pierś także biała, z bardzo niewielką ilością kolorowych piór, brzuch i uda zaś kolorowe lub lekko srokate. Przednie części pokryw skrzydłowych powinny być srokate. Lotki pierwszego i drugiego rzędu, cały ogon i pióra pokrywowe zawsze kolorowe. Autor opisu timișoarskich srokaczy w książce pt.: Alles über Rassentauben. Bd. 6 pisze, że gołębie te występują w kolorze czarnym, czekoladowym (dun), niebieskim, czerwonym i żółtym. Obowiązujący obecnie wzorzec dopuszcza także kolor miedziany. Najbardziej dopracowane srokacze timișoarskie są w kolorze czarnym, czerwonym i żółtym. Wszystkie kolory powinny być nasycone i lśniące. Miedziane posiadają czysty i nasycony kolor kasztanowy, ogon zaś niebieskoczarny z miedzianym nalotem i czarną wstęgą. Niebieskie mają ciemne pasy na skrzydłach. Brak im jeszcze idealnej szekowatości.