thumb|Sabat czarownic z około 1821 roku, jeden z czarnych obrazów. Ta scena zasadniczo różni się od innych, mrocznych przedstawień czarownic autorstwa Goi. Pomimo przerażającego tematu ta scena może być odbierana jako komiczna, a nie dramatyczna. Wielki Kozioł jest bardziej śmieszny niż demoniczny, a kolorystyka jest jasna i harmonijna. Makabryczne elementy obrazu, takie jak zdeformowane twarze, martwe ciała dzieci i złowroga atmosfera, zostaną dodatkowo spotęgowane w późniejszych dziełach Goi, zwłaszcza w serii czarne obrazy (1819–1823). Goya powraca do tematu Wielkiego Kozła w obrazie Sabat czarownic, tym razem atmosfera i kolorystyka są znacznie mroczniejsze, a fizjonomie postaci przerażająco groteskowe.
Technika Technika malarska jest zbliżona we wszystkich sześciu obrazach z serii Czary. Pociągnięcia pędzlem są szybkie, przez co malarz osiąga większą ekspresywność. Nierealne światło wzmacnia dramatyzm kompozycji. Kobieta leżąca na pierwszym planie i odwrócona plecami do widza przypomina postać z szóstej strony szkicownika Goi tzw. cuaderno italiano. Szkic jest ćwiczeniem techniki malowania materiału , inspirowanym twórczością malarza i satyryka Salvatora Rosy. Dzieła tego artysty, który często poruszał tematy magiczne i nadprzyrodzone, mogły być znane Goi z jego pobytu we Włoszech (1769–1771).
Inspiracje thumb|Sabat czarownic Leonarda Alenzy inspirowany dziełem Goi, ok. 1830–1845