Maksymilian Zygmunt Baruch (ur. 19 sierpnia 1861 w Pabianicach, zm. 28 lipca 1933 w Nicei) – polski historyk i prawnik żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Był synem kramarza żydowskiego. Ukończył gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. Początkowo podjął studia medyczne (w latach 1880–1882), ale ostatecznie skierował swoje zainteresowania w kierunku prawa podejmując w tym zakresie studia na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim w latach 1883–1887.
Praktykę sądową odbył w Piotrkowie Trybunalskim (1887–1888). Po jej zakończeniu podjął pracę jako adwokat w Łodzi (do 1896) i Warszawie (1896–1921).
Od 1917 był sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie, a w latach 1919–1921 przewodniczącym Wydziału Cywilnego tego Sądu. Ponadto pracował jako kustosz Archiwum Akt Dawnych w Warszawie (od 1916). W 1922 ze względu na stan zdrowia przeniósł się na stałe do Nicei, tam też zmarł.
Działalność poza zawodowa Jego pasją pozazawodową stała się historia państwa i prawa polskiego oraz dzieje miast polskich i z niej jest przede wszystkim znany.
Od 1906 był członkiem Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie. W 1916 został członkiem nadzwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W Nicei działał w Kole Polskim i wchodził w skład jego zarządu.