Z Naksalbari powstanie rozprzestrzeniło się na cały Bengal. W pierwszych latach rebeliantom udało się odnieść kilka znaczących sukcesów. W następstwie za naksalitami poszli więc maoiści, a także przedstawiciele niemaoistowskiego komunizmu z innych obszarów kraju. Antyrządowe rozruchy wybuchały w Indiach z różną częstotliwością i efektami, zawsze miały jednak charakter lokalny. W 1970 roku naksalici powołali ugrupowanie o nazwie Komunistyczna Partia Indii (Marksistowsko-Leninowska) na czele z Charu Muzumdarem jako sekretarzem generalnym. W tym samym roku wybuchły zamieszki maoistów w Kalkucie. Chaos opanował miasto na kilka miesięcy, rozruchy zostały jednak opanowane przez policje, a kalkuccy maoiści zdziesiątkowani. Od tego czasu naksalici zmienili taktykę, zamiast prowadzenia otwartej walki, postawili na konflikt partyzancki. Po klęsce powstania kalkuckiego Charu Mazumdar został poddany krytyce zarówno przez naksalitów, jak i rząd chiński, który uznał go za awanturnika. W konsekwencji Mazumdar został zdegradowany ze stanowiska sekretarza generalnego, a następnie usunięty z partii. Po pozbawieniu wpływów w ruchu maoistowskim został aresztowany przez policję i osadzony w areszcie, w którym zginął w 1972 roku.