Po zakończeniu wojny i ucieczce z obozu dla cudzoziemców pod Hamburgiem, przebywał w obozie dla przesiedleńców w Lubece. W grudniu 1945 powrócił do rodzinnych stron. Ukończył dwuletni kurs nauczycielski w Liceum Pedagogicznym w Wejherowie i w 1948 podjął pracę nauczycielską w szkole podstawowej w Starzynie. W latach 1950–1952 był kierownikiem szkoły w Gnieżdżewie pod Puckiem. Zwolniony z pracy w szkole, przeniósł się w 1953 do Sopotu i zatrudnił jako dziennikarz w tygodniku pracowników rybołówstwa „Rybak Morski” (do 1956; tu pod pseudonimami: Antón, Staszków Jan, Wanożków Antón, Wanóżków Anton, Wroszów Staszk, m.in. publikował stale gawędy w gwarze kaszubskiej w rubryce pt. Z wędrówek Wanóżkowego Antóna). Zadebiutował w 1952 w „Dzienniku Bałtyckim”, a ściślej – w dodatku do niego, zatytułowanym „Rejsy”. Debiut książkowy nastał trzy lata później – w 1955 wydano jego tomik wierszy i zbiór opowiadań zatytułowany „Naszé stronë”, wydany wspólnie z Leonem Ropplem. Od 1956 ogłaszał wiersze i powieści pisane zarówno gwarą (podpisywane Staszków Jan), jak i językiem literackim, m.in. na łamach „Dziennika Bałtyckiego” (1953–1959, 1969–1986), tygodnika Kaszëbë (1957–1961;