Blisko pierwszego medalu był podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku. W slalomie zajął tam czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium z Willim Frommeltem z Liechtensteinu o 0,27 sekundy. Na tych mistrzostwach był ponadto czternasty w gigancie. W zawodach pucharowych trzykrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, jednak na podium nie stanął. W klasyfikacji generalnej zajął dopiero 39. miejsce. Lepszą formę prezentował w kolejnym sezonie, który ukończył na siódme pozycji. Dziewięć razy zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce, w tym raz stając na podium: 21 stycznia 1979 roku w Kitzbühel wygrał kombinację.
Najważniejszym punktem sezonu 1979/1980 były igrzyska olimpijskie w Lake Placid. Austriak był tam siódmy w slalomie, a giganta ukończył na osiemnastej pozycji. W zawodach Pucharu Świata wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, a trzykrotnie stawał na podium: 16 grudnia 1979 roku w Madonna di Campiglio był trzeci w kombinacji, 12 stycznia w Lenggries był drugi, a 4 marca 1980 roku w Chamonix zwyciężył w tej samej konkurencji. Pozwoliło mu to zająć piąte miejsce w klasyfikacji generalnej oraz trzecie w klasyfikacji kombinacji. Lepsi okazali się jedynie Phil Mahre z USA oraz Andreas Wenzel z Liechtensteinu.