W przypadku kolejowych wież ciśnień – często były to obiekty realizowane według powtarzalnych dokumentacji projektowych, które zabezpieczały zaopatrzenie w wodę lokomotywy parowe, ale także później była potrzebna dla składów pociągów z lokomotywami spalinowymi do wytwarzania pary do ogrzewania wagonów, oraz do spłukiwania toalet w pociągach.
Konstrukcja – projekty Wieże ciśnień różnią się zarówno pod względem zbiorników, jak i wyglądu zewnętrznego. Istnieją wieże o konstrukcji litej (ceglanej lub betonowej); jednak w zastosowaniach przemysłowych przeważały konstrukcje stalowe. Istnieją również drewniane wieże ciśnień.
Pierwsze wieże ciśnień (od 1830 roku) miały prostokątne zbiorniki na wodę z płaskim dnem. Do wzmocnienia ścian konieczne było zastosowanie wewnętrznych prętów mocujących; były one podatne na korozję i utrudniały czyszczenie zbiornika. Później zbiorniki zaczęto tworzyć w kształcie okrągłym, tak że jedynie płaskie dno wymagało dodatkowego podparcia w postaci belek konstrukcyjnych. Konstrukcja ta była niemal wyłącznie zintegrowana z budynkami. Konstrukcję udoskonalono we Francji w 1860 roku. Zbiorniki z dnem wiszącym (wypukłym), którego połączenie z okrągłą ścianą zbiornika działało jak pierścień dociskowy.