„bastardyzacji rasy”.
W latach 1912–1914 wykładał na Uniwersytecie w Würzburgu, a od 1914 ponownie na Uniwersytecie we Fryburgu. Pomiędzy 1918 a 1942 był profesorem antropologii na Uniwersytecie we Fryburgu i na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Między 1927 a 1942 był dyrektorem Instytutu Antropologii, Dziedziczności i Eugeniki im. Cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Instituts für Anthropologie, menschliche Erblehre und Eugenik). W 1932 został przewodniczącym Berlińskiego Towarzystwa Antropologii, Etnologii i Prehistorii (Berliner Gesellschaft für Anthropologie, Ethnologie und Urgeschichte). Od 1933 do 1934 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie. Członkostwo w Pruskiej Akademii Nauk uzyskał w 1937.
Zaangażował się po stronie Hitlera. Należał do partii nazistowskiej. Odpowiadał za sformułowanie programu rasowego partii i wdrożenie go w życie, w tym w trakcie Akcji T4. W swoich publikacjach gloryfikował zasady rasowej eugeniki i tępienia ras niższych.
Po wojnie nadal udzielał się naukowo. Od 1951 należał do Berlińsko-Branderburskiej Akademii Nauk, a rok później został honorowym członkiem Niemieckiego Towarzystwa Antropologicznego. Mieszkał we Fryburgu Bryzgowijskim. Poślubił Else Walter, z którą miał troje dzieci. Zmarł w 1967 roku.
Przypisy