thumb|Narodowa kolekcja Rubus thumb|Staw thumb|Czasznica olbrzymia Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu – arboretum należące do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, zlokalizowane w części Golęcina – Niestachowie, na terenach Lasku Golęcińskiego, tuż przy jego granicy z Sołaczem. Projektantami byli: Władysław Marciniec i Rudolf Boettner.
Historia Ogród został założony w październiku 1919, jako jednostka dydaktyczna Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego (nie istniała jeszcze wtedy Akademia Rolnicza, czyli obecny Uniwersytet Przyrodniczy). Pierwszy ogród liczył 0,86 ha powierzchni i dysponował około 190 gatunkami przede wszystkim krzewów. Rozbudowa nastąpiła w 1923. W 1927 były w ogrodzie 452 gatunki i odmiany roślin, a w 1939 liczba ich wzrosła do około 900. W czasie II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren obiektu – część roślin wycięli, część wywieźli (głównie krzewy), zniszczyli dokumentację naukową i włączyli ogród w system parków miejskich. Według inwentaryzacji przeprowadzonej przez Józefa Pozorskiego w 1947, w ogrodzie pozostało tylko 201 taksonów. W tym samym roku teren na mocy wyroku sądowego przywrócono Uniwersytetowi, ale pozostawał on pod zarządem Zieleni Miejskiej.