Wynika to w znacznej mierze z faktu, że konfiguracja elektronowa ma ścisły sens tylko w spinowo ograniczonym przybliżeniu Hartree-Focka – a metoda ta dla wielu układów zupełnie zawodzi. Innymi słowy, konfiguracja elektronowa jest parametrem modelu RHF, a nie jakąś obserwowalną strukturą.
Konwencja zapisu konfiguracji Konfigurację zapisuje się wg pewnej konwencji. Zapis ten może wyglądać na przykład tak:
neon: 1s22s22p6
lub w zapisie "klatkowym":
150px
Liczby występujące przed literami oznaczają numery kolejnych powłok elektronowych. Ich numeracja zaczyna się od powłoki najbliższej jądra i rośnie wraz z oddalaniem się od niego. Małe litery (s, p, d, f) oznaczają rodzaje orbitali, zaś górne indeksy liczbowe oznaczają liczbę elektronów znajdujących się na danym orbitalu.
Dla uproszczenia podaje się często zapis skrócony. Np.
węgiel: hel + 2s22p2
lub upraszczając:
C: [He]2s22p2
gdzie hel [He] to konfiguracja elektronowa helu (tzw. rdzeń helowy), do której dodane są kolejne elektrony. Zapis "klatkowy" przybiera teraz postać
150px