Sprawiająca cierpienia poważna choroba oraz rozczarowanie socjalistyczną rzeczywistością przyczyniły się do jego samobójstwa.
Twórczość W 1919 opublikował czasopiśmienniczo cykl wierszy Písně souchotináře (Pieśni suchotnika). Ksiązkowo debiutował wspólnym zbiorem wierszy swoich i swego wuja Arnošta Ráža Cesta k lidem (1923, Droga do ludzi). Do etapu poezji proletariackiej należą tomy Věrný hlas (1924, Wierny głos) i Zlom (1925, Przełom). Poetyzm reprezentują zbiorki Zloděj z Bagdadu (1925, Złodziej z Bagdadu), Zlatými řetězy (1926, Złotymi łańcuchami), Modré stíny (1925, Niebieskie cienie), S lodí jež dováží čaj a kávu (1927, Okrętem, który wozi herbatę i kawę) oraz poemat (należy on do gatunku zwanego pásmo) Nový Ikaros (1929, Nowy Ikar). Mianem surrealistycznych należy nazwać tomy Nebe peklo ráj (1931, Niebo piekło raj) oraz Zrcadlo noci (1939, Lustro nocy). Po II wojnie światowej wyszedł zbiór Bez obav (1951, Bez lęku). Poeta opublikował też prozę Plancius (1931). Pośmiertnie ukazały się prozy pt. Cesta na Jávu (1958, Podróż na Jawę). W latach 1951–1954 wyszło pięciotomowe wydanie Dzieł poety. Biebl uprawiał też reportaż oraz satyrę, zarówno wierszowaną, jak i pisaną prozą.