Został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu komunalnym w Olsztynie.
Kolejne stopnie naukowe uzyskiwał w 1947 (doktor), 1954 (profesor nadzwyczajny), 1964 (profesor zwyczajny). W 1973 został członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1975–1983 przewodniczył Komitetowi Uprawy Roślin PAN, wchodził również w skład Rady Naukowej przy Ministerstwie Rolnictwa. Od 1955 był członkiem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego. Odbył kilka zagranicznych staży naukowych, głównie w dawnych krajach socjalistycznych. Wypromował 22 doktorów.
W pracy naukowej zajmował się agronomią i agrotechniką. Był autorem prac dotyczących teorii i technologii zagospodarowania zmeliorowanych torfowisk niskich, naukowych podstaw przyrodniczo-rolniczej regionalizacji, specyfiki rolnictwa na terenach erodowanych, koncepcji przestrzennego zagospodarowania krajobrazu rolnego. Łącznie ogłosił ponad 300 publikacji, w tym ok. 50 prac popularnonaukowych i 4 książki, m.in.: Regionalizacja – czołowy problem polskiego rolnictwa (1957, w: „Zeszyty Naukowe WSR Olsztyn”) Rolnictwo jutra.