W 1929 część prawosławnych Ukraińców żyjących w Stanach Zjednoczonych powołała do życia alternatywny Kościół (Ukraiński Kościół Prawosławny w Ameryce), który w 1936 został przyjęty w jurysdykcję patriarchy Konstantynopola. W ciągu kolejnych kilkunastu lat obydwie struktury prowadziły otwartą rywalizację o wpływy wśród wiernych. W 1950 doszło do ich zjednoczenia na wspólnym soborze, co uczyniło z obydwu Kościołów największą etnicznie ukraińską strukturę kościelną w Ameryce Północnej (mimo faktu, że część Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w Ameryce niemal natychmiast wycofała się z układu zjednoczeniowego). Na czele Kościoła stanął wówczas arcybiskup Jan (Teodorowicz). Był on w dalszym ciągu traktowany przez inne jurysdykcje jako niekanoniczny.
W 1971, po śmierci arcybiskupa Jana, na czele Kościoła stanął metropolita Mścisław (Skrypnyk), który kierował nim do 1990, kiedy wrócił na Ukrainę jako patriarcha niekanonicznego Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kościół Stanów Zjednoczonych nie wziął udziału w sporach o kształt Kościoła prawosławnego w niepodległym państwie ukraińskim, natomiast w 1995 ponowił, tym razem z powodzeniem, próbę uregulowania swojej sytuacji kanonicznej poprzez uzyskanie statusu autonomicznego w ramach Patriarchatu Konstantynopolitańskiego.