Charakterystyczną cechą Turcji jest istnienie dużej liczby jezior. Największe z nich Van na Wyżynie Armeńskiej ma 3700 km². Jest to średnia powierzchnia, ponieważ w jeziorze z powodu nieregularnych opadów i suszy w okresie letnim następuje zmiana powierzchni i głębokości. Na Wyżynie Anatolijskie znajduje się Tuz o powierzchni 1500 km², bardzo płytkie, o średniej głębokości zaledwie 2 m. Oba wyżej wymienione jeziorami bezodpływowymi i słonymi. Jeziora Turcji są pochodzenia tektonicznego. Poza słonymi jeziorami w Turcji istnieje szereg mniejszych słodkowodnych jezior, występujących w zapadliskach tektonicznych. Największym z nich jest Beysehir o powierzchni 651 km².
Gleby Pokrywę glebową Turcji charakteryzuje duże regionalne zróżnicowanie, oraz niski poziom urodzajności. Ponadto tureckie gleby są trudne w uprawie. W górach przeważają brunatne gleby płytkie, kamieniste odmiany kambisoli i luwisoli. Na skałach wapiennych wykształciły się rędziny. W rejonach o suchym klimacie, czyli na Wyżynie Anatolijskiej i Armeńskiej występują kserosole, natomiast w bezodpływowych obniżeniach, gdzie jest duży poziom zasolenia – sołonczaki. Najżyźniejsze gleby pokrywają obszary nadbrzeżne i doliny rzeczne. Tereny te pokryte są fragmentami wertisoli, oraz gleby brunatne terra rosa. W dolinach rzek występują mady.