W maju 1946 przyjechała razem z matką do Wrocławia. Na Uniwersytecie Wrocławskim zdała ponownie (tym razem już formalnie) egzamin magisterski, i z początkiem września 1946 podjęła pracę w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Przez wiele lat pracowała w Dziale Opracowania. Zdała egzamin bibliotekarski i przechodziła kolejne szczeble kariery zawodowej, od 1961 jako bibliotekarz dyplomowany. Na emeryturę odeszła 1 marca 1970 jako starszy kustosz dyplomowany, ale jeszcze przez dłuższy czas pracowała w wymiarze połowy, a potem ćwierć etatu. W latach 60. weszła w skład zespołu redakcyjnego z Ossolineum, biorącego udział w ogólnokrajowej pracy nad Słownikiem pracowników książki polskiej. Na potrzeby tego dzieła, wydanego w 1972, opracowała artykuł biograficzny Władysława Bełzy. Jej współpracownik z Działu Opracowania Biblioteki Ossolineum Wiesław Tyszkowski wspominał Wandę Tukanowicz jako "tytana pracy", o "fenomenalnej pamięci dat i faktów historycznych", która z dużą starannością jako korektor wprowadzała młodszych bibliotekarzy w arkana katalogowania. Była zarazem "zawsze uśmiechnięta, wszystkim życzliwa, śpiesząca każdemu z bezinteresowną pomocą". Zmarła 7 czerwca 1991.