Tam też stworzył pierwsze wydanie Almanachu, opublikowanego w wersji skróconej w Lizbonie.

Pod koniec życia wrócił na Capri i w kręgu przyjaciół, między innymi poety Grahama Greene'a czy Elizabeth David, prowadził bujne życie towarzyskie, bywając na powojennych rautach, przyjęciach i balach. Umarł po długiej chorobie, najprawdopodobniej z celowego przedawkowania leków. (patrz Impossible Woman: Memoirs of Dottoressa Moore autorstwa G. Greena)

Konając w prowadzonym przez siostry szpitalu, zawołał do otaczających go kompanów: „Zabierzcie te cholerne zakonnice ode mnie!”.

Twórczość Mimo iż jego najsłynniejszym i wielokrotnie przedrukowywanym dziełem pozostaje South Wind, to krytycy uznają tworzony przez niego cykl podróżniczy za najlepszy. Pełen właściwej dla Douglasa erudycji i językowego kunsztu, a także niesamowitego oddziaływania na zmysły czytelnika, obejmuje następujące dzieła: Siren Land (1911), Fountains in the Sand, opisujący wędrówki wśród tunezyjskich oaz, (1912), Old Calabria (1915), Together (Austria, 1923) i Alone (Włochy, 1921). Jego ostatnim, opublikowanym w 1952 roku dziełem, są Dzienniki z Capri (1911).